Benedyktyn Mateusz Paris (ok. 1200-1259) wspomniał, że po otwarciu grobu hrabiego Pembroke w 1240 roku okazało się, że jego zwłoki znajdują się w stanie daleko posuniętego rozkładu i obrzydliwie śmierdzą, i uznał to za dowód jego wielkiej grzeszności za życia.