Prawda, że czasem Arystoteles zdaje się jakby odchodzić od swego empiryzmu, snując utopijne rozważania o przyjaźni, nie tylko między poszczególnymi ludźmi, lecz także i między całymi narodami, o jakiejś idei powszechnej miłości ludzi - co miało nastąpić jako skutek realizacji panhellenistycznego kosmopolityzmu Aleksandra Wielkiego.